چرا پرخوری می کنیم و نمی توانیم وزن خود را کم کنیم؟

خوردن و تغذیه بخودی خود یک نیاز اساسی برای جسم است اما وقتی بصورت افراطی انجام شود آسیب زا ست. با تغذیه نامناسب و استفاده از غذاهای ناسالم و فست فودها دیگر از حالت رفع نیاز جسمی خارج شده و وارد حیطه رفتار اعتیادی می شود. معمولا این افراد از افسردگی و اضطراب رنج می برند. 

“حیفه باید همشو بخورم”

” اسرافه باید تموم بشه”

این عبارات و توجیهات یک فرد چاق است که دچار پرخوری افراطی بوده و سه برابر افراد هم وزن خود غذا می خورده است. این باورهای نادرست باعث شده بود تا این فرد وزنش تا 130 کیلوگرم افزایش یابد. تنفسش دچار مشکل شده و  نمی توانست هنگام خواب پهلو به پهلو شود. البته این فرد بنا به تشخیص پزشکان توسط عمل جراحی کوچک کردن معده موفق شد تا 40 کیلوگرم از وزنش را کاهش دهد. بهرحال تجربیات این فرد و افراد دیگر نشان می دهد که افکار و احساساتی که این افراد درگیرشان هستند روی رفتار پرخوری آنها تاثیر مستقیم دارد. 

خوردن هم مانند دیگر مواد اعتیاد آور مانند الکل و مواد مخدر با آزادکردن دوپامین سیستم پاداش دهی مغز را تحت تاثیر قرار می دهد. مکانیزم آن بدین صورت است که دوپامین سیستم پاداش سریع در مغز را تحریک می کند که همان کار را دوباره انجام دهد تا لذت بیشتری را تجربه کند به همین دلیل فرد به پرخوری معتاد شود.

افرادی که چاق می شوند معمولا غذا را خوب و کامل نمی جوند و از خوردن لذت نمی برند و سریع لقمه ها را وارد دهان می کنند و به دستگاه فرصت نفس کشیدن نمی دهند و فقط معده خود را پر می کنند. اما اگر با لذت غذاها را بخوریم و با تمام حواس پنجگانه به سراغ غذا برویم می توانیم از اضافه وزن جلوگیری کنیم. غذا خوردن آگاهانه بدین صورت است که ابتدا غذا را با دستمان لمس می کنیم سپس می بینیم و آن را بو می کنیم سپس در دهان می گذاریم و مزه آن را می چشیم و صدای خرد شدن آن را در دهان توسط دندان ها می شنویم و به آن توجه می کنیم و به آن چیزی که می خوریم کاملا  آگاه هستیم و آن را حس می کنیم.